Mojżesz i Echnaton. Największa tajemnica Biblii (2022)

Szema Israel Adonai Elohenu Adonai Echad... – Słuchaj, Izraelu! Wiekuisty jest naszym Bogiem, Wiekuisty jest jedyny! Abędziesz miłował Wiekuistego, Boga twojego całym sercem twoim, icałą duszą twoją, icałą mocą twoją. Iniechaj będą słowa te, które przekazuję ci dzisiaj na sercu twoim! Iwpajaj je dzieciom twoim, irozmawiaj onich, przebywając wdomu twoim, iidąc drogą, ikładąc się, iwstając. Iprzywiążesz je jako znak na rękę twoją, iniechaj będą jako przepaska między oczyma twoimi (...) – te dwa fragmenty modlitwy żydowskiej nazywanej Szemą, jednej zdwóch najważniejszych modlitw judaizmu, są przepisywane ręcznie na pergaminie iumieszczane wmezuzie, którą zawiesza się na zewnętrznej prawej framudze drzwi domu każdego pobożnego Żyda. Stanowi też swoiste wyznanie wiary każdego Hebrajczyka powtarzane przynajmniej raz dziennie razem zAmidą – modlitwą 18 błogosławieństw. Pierwotnie Szema składała się zjednego wersetu zKsięgi Powtórzonego Prawa. Wszystko wskazuje, że była wypowiadana podczas składania ofiary Bogu wII świątyni Jerozolimskiej. Jednak jak wspomina święta żydowska księga Miszna, już wczasach po zburzeniu świątyni Heroda przez XIII Legion Rzymski recytacja tej wielkiej modlitwy została rozszerzona do trzech części. Są one deklaracją wiary iodnoszą się do głównych aspektów religii żydowskiej. Wiemy na pewno, że od ponad dwóch tysięcy lat jest to najstarsza wspólna, główna modlitwa wyznawców religii mojżeszowej. Są to także ostatnie słowa, które pragnie wypowiedzieć tuż przed śmiercią każdy pobożny członek narodu wybranego. Żydowscy uczeni wpiśmie ioświeceni rabini uważali, że autorem tych słów mógł być sam Mojżesz albo że słowa Szemy zostały mu przekazane przez samego Boga. Tymczasem brzmienie tych słów wskazuje na zupełnie inne, zdumiewające pochodzenie.

Reklama

Niezwykły posąg

Wsierpniu 1799 r. żołnierze francuscy, naprawiając północne fortyfikacje nadnilowego miasta Rosetta (Raszid), natrafili na ukryty wziemi czarny kamień. Na głazie były wyryte trzy inskrypcje tego samego tekstu napisane wdwóch starożytnych językach: 14 linii zapisanych hieroglifami, 32 linie zapisane pismem desmotycznym i54 linie po grecku. Dopiero 19 lat później brytyjski lekarz inaukowiec Thomas Young, zdołał rozszyfrować jedno słowo: Ptolemeusz. Dzięki temu pierwsi egiptolodzy poznali wartość fonetyczną hieroglifów. Jednak ostatecznie odczytał je wcałości genialny francuski filolog Jean-François Champollion. Udało mu się także odszyfrować tablice królów na ścianach świątyni Ozyrysa wAbydos wGórnym Egipcie. Wiele lat później kolejni badacze odkryli ze zdumieniem, że na tych tablicach brakuje jakiejkolwiek wzmianki otrzech faraonach zXVIII dynastii – Echnatonie, jego synie Semenchkare ijego przyrodnim bracie Tutanchamonie.

Ci trzej ostatni władcy XVIII dynastii zaczęli budzić szczególne zainteresowanie, ato nie tylko ze względu na absencję wnajważniejszym poczcie królów Egiptu, ale przede wszystkim ze względu na odkryty wpołowie XIX wieku wruinach tajemniczego miasta Tell el-Amarna, wŚrodkowym Egipcie, wzbudzający niepokój posąg faraona Echnatona. Badacze zachodzili wgłowę, dlaczego wizerunek tego faraona tak bardzo różnił się od wszystkich innych – miał niezwykłe rysy twarzy, kobiece biodra ibył pozbawiony męskich genitaliów.

Niektórzy uczeni uznali, że podobnie jak wprzypadku królowej Hatszepsut, posąg mógł przedstawiać dziwną kobietę przebraną za mężczyznę-faraona. Coś też nie zgadzało się uczonym widentyfikacji poszczególnych władców Egiptu. Czy Amenhotep IV iEchnaton byli dwoma różnymi faraonami, czy jednym człowiekiem, który zmienił tożsamość? Im bardziej odkrywano historię tego faraona, tym bardziej wzbudzał on fascynację. Amerykański uczony James Henry Breasted nazwał tajemniczego króla „najbardziej niezwykłym zfaraonów, pierwszą indywidualnością whistorii ludzkości".

To określenie przylgnęło do faraona heretyka aż do lat 30. XX wieku. Na ścianach grobowców, wruinach świątyni Atona wAmarnie ina porozrzucanych po całym Egipcie resztkach pałacu Echnatona ożyły obrazy zaklęte wtajemnicze hieroglify. Dwuwymiarowe święte znaki przemówiły, odsłaniając tylko fragment tajemniczej przeszłości. Jedno było pewne: ktoś chciał za wszelką cenę wymazać tego niezwykłego reformatora zludzkiej pamięci.

Reklama

(Video) "Sekret Kodu Mojżesza" HD lektor PL

Androgyniczny geniusz

Zachwycony przewrotem kulturowym, jakiego dokonał Echnaton, brytyjski egiptolog Arthur Weigall nazwał Echnatona pierwszym idealistą na świecie. Wjednym ze swoich artykułów napisał: „Pod imieniem Echnatona wyłania się zciemności postać jaśniejsza niż którykolwiek faraon, awraz znim nadchodzi śpiew ptaków, szczebiot dzieci izapach kwiatów".

Geniusz, największa indywidualność wdziejach, idealista? Czy rzeczywiście ten tajemniczy władca zasługiwał na takie określenia? Amoże był po prostu fanatycznym przywódcą sekty, maniakiem religijnym, który wraz ze swoją rodziną żył wurojonym świecie pastoralnej utopii?

Rewolucyjny król, który porzucił politeizm przodków, wzbudzał ogromne zainteresowanie izachwyt dekadenckich intelektualistów przełomu XIX iXX stulecia, którym podobało się, że jego wizerunki łamały egipskie kanony piękna, ukazując specyficzną „inność" urody tego mężczyzny. Dwa zczterech ozyriaków faraona, które były ustawione uwejścia do świątyni Atona wKarnaku, przedstawiają człowieka omęskiej twarzy, ale bez genitaliów. Zdumiewający jest szczególnie fakt, że jeden ztych posągów nie posiada spódniczki, którą egipscy mężczyźni zasłaniali swoje przyrodzenie. Czy posągu nie ukończono? Czy też król wdziwny sposób demonstrował swoją androgyniczność?

Dopiero w1968 r. sprawę tę postanowił wytłumaczyć szkocki egiptolog Cyril Aldred, który dowodził, że Echnaton cierpiał na zespół Babińskiego-Fröhlicha, charakteryzujący się otyłością biodrową iniedorozwojem genitaliów, spowodowanych guzem mózgu wokolicy podwzgórzowo-przysadkowej. Aldred podkreślał, że Echanton miał wyraźnie kobiece rozłożenie tłuszczu wokolicach biustu, brzucha, łona, ud ipośladków. Pominął przy tym fakt, że jednym zcharakterystycznych objawów zespołu opisanego przez Józefa Babińskiego iAlfreda Fröhlicha jest opóźnienie umysłowe izahamowanie wzrostu.

Tymczasem przedstawiony na ozyriakach faraon-heretyk zdawał się być człowiekiem nie tyle wysokim, ale jak na swoje czasy olbrzymim. Jego poezja dowodzi, że był wielkim myślicielem. Wszystko wskazywało więc bardziej na chorobę opisaną w1896 r. przez paryskiego pediatrę, doktora Antoine'aBernarda-Jeana Marfana. Charakteryzuje się ona licznymi wadami rozwojowymi ichorobowymi. Chorzy odróżniają się wysokim wzrostem (do 191 cm umężczyzn), pająkowatością palców, słabym wykształceniem policzków powodującym nienaturalne wydłużenie twarzy, wykształceniem małej żuchwy iwyjątkowo silnym skupieniem zębów, powodującym konieczność ich usunięcia. Do drugiej połowy XX wieku średni czas przeżycia osób chorych na zespół Marfana wynosił zaledwie 30 lat. Czy to oznacza, że Echnaton nie mógł żyć dłużej? Oczywiście, że mógł. Przecież wśród znanych osób cierpiących na tę straszną chorobę był prezydent USA Abraham Lincoln, który zginął wzamachu wwieku 56 lat, żyjący 58 lat włoski skrzypek Niccolo Paganini czy rosyjski kompozytor Siergiej Rachmaninow, który zmarł wwieku 70 lat.

Nie wiemy, ile dokładnie mógł żyć Echnaton. Daty jego urodzin iśmierci są szacunkowe iopierają się raczej na datach związanych zżyciem jego ojca Amenhotepa III iwstąpieniem na tron następcy, czyli syna oimieniu Semenchkare. Ale odługości panowania Amenhotepa III też niewiele wiemy. Niektórzy egiptolodzy uważają, że zmarł w1351 r. p.n.e., kiedy inni podają daty: 1349, 1367 lub 1377 r. p.n.e.

Reklama

(Video) Mit Mojżesza dokument

Możemy się jedynie domyślać, że rządy Echnatona zakończyły się gwałtownie między 1358 a1334 r. p.n.e. Tylko że te 24 lata to naprawdę szmat czasu, aby dowieść prawdziwości tezy, którą w1934 r. przedstawił nie kto inny, ale sam Zygmunt Freud, słynny austriacki neurolog itwórca psychoanalizy.

Kontrowersyjna teoria Freuda

Wtym miejscu znowu musimy wrócić do najważniejszej żydowskiej modlitwy. Stanowi ona niezwykle ważną poszlakę wtej historii. W1937 r. Freud opublikował wniemieckim magazynie „Imago" pierwszą część eseju otwórcy religii żydowskiej pt. „Człowiek imieniem Mojżesz areligia monoteistyczna". Artykuł ten wzbudził niepokój wśród Żydów na całym świecie. Freud dowodził, że imię Mojżesz nie ma hebrajskiego pochodzenia. Należy go szukać wegipskim źródłosłowie, szczególnie że pierwszy człon tego imienia „mos" oznaczał „dziecko". Twórca psychoanalizy przekonywał, że Mojżesz musiał być Egipcjaninem. Historia jego urodzenia opisana wBiblii była przerobioną na styl hebrajski legendą onarodzinach starożytnego herosa. Ztą jednak różnicą, że to nie dziecko królewskie było wychowywane przez biednych ludzi, jak to bywało wdawnych mitach, ale odwrotnie – syn niewolników został wychowany wegipskiej rodzinie panującej.

Wtym samym 1937 r. ukazał się kolejny artykuł Freuda, tym razem pod tytułem „Gdyby Mojżesz był Egipcjaninem". Autor dowodził, że judaistyczne credo: „Szema Israel Adonai Elohenu Adonai Echad" jest kluczem do wytłumaczenia zagadki pochodzenia Mojżesza. Hebrajska litera „d" jest bowiem transkrypcją egipskiej litery „t". Podobnie było zliterą „e", fonetycznie przerobioną z„o". Jak zatem miałyby brzmieć słowa najważniejszej modlitwy wszystkich Żydów na całym świecie? „Słuchaj, oIzraelu, twój Aton jest jedynym Bogiem".

Artykuł austriackiego neurologa wywołał oburzenie wśród Żydów na całym świecie. Co ten Freud wypisuje? – pytali oburzeni przedstawiciele środowisk żydowskich – Teraz, kiedy nasz naród jest dotknięty takimi prześladowaniami ze strony nazistów, on dowodzi, że nasza najświętsza religia, fundament naszego narodu, jest skradzioną zEgiptu odmianą herezji Echnatona?

Zaledwie trzy miesiące po ukazaniu się artykułu Niemcy dokonali aneksji Austrii. Freud zdążył wyjechać do Londynu. Był jednak chory na raka iwiedział, że zbliża się koniec życia. Przywołany wyżej artykuł miał być ukoronowaniem długich poszukiwań tożsamości Mojżesza.

Freud przedstawiał koncepcję, która była już całkowicie nie do przyjęcia dla jego żydowskich przyjaciół. Uważał, że Mojżesz wcale nie zmarł wziemi Midian po 40-letniej wędrówce, jak informowała Księga Powtórzonego Prawa, ale został zamordowany przez swoich współwyznawców, którzy uważali, że jego monoteistyczny światopogląd jest dla nich za surowy.

Reklama

Mieszkający wUSA żydowski teolog prof. Abraham S. Yehuda błagał swojego austriackiego kolegę, by nie publikował wtak strasznym czasie swojej dyskusyjnej książki, która będzie jedynie pożywką dla antysemityzmu Hitlera. Freud odrzucił te zarzuty iwydał zgodę na publikację książki, która ukazała się wsprzedaży wmarcu 1939 r. Nie mógł sobie pozwolić na zwłokę. Śmierć zbliżała się coraz szybszymi krokami.

(Video) Autentyczność Biblii potwierdzona dzięki odkryciom archeologicznym.

Niezwykła kariera patriarchy Józefa

Ale czy Freud utożsamiał samego Echnatona zMojżeszem? Wbrew często spotykanym opiniom należy podkreślić, że wielki uczony nigdy takiego poglądu nie wyraził. Wswojej ostatniej książce kojarzył Mojżesza zjednym zwysokich urzędników Echnatona ifanatycznych wyznawców kultu Atona, ministrem Totmesem, którego imię miało być przerobione przez hebrajskich niewolników na Mose, apóźniej zmienione fonetycznie na Mosze. Ów najwierniejszy Echnatonowi sługa, widząc zdradę swych egipskich współwyznawców, zebrał mieszkające wEgipcie plemię Hebrajczyków iwyruszył znim na wschód do ziemi, którą być może jego władca otrzymał wdarze od królów Asyrii.

Zygmunt Freud zmarł 23 września 1939 r. wLondynie. Odszedł wwieku 83 lat, szczęśliwie nie doczekawszy największej kaźni swojego narodu wjego ponad 30-wiekowej historii. Nikt nie ośmielił się stanąć wobronie jego kontrowersyjnej teorii. Tym bardziej że jej przeciwnicy nie zostawili na twórcy psychoanalizy suchej nitki. Echnaton, który na początku XX w. był uznawany za największą indywidualność whistorii, stał się teraz (zpowodu książki Freuda) obiektem brutalnych ataków. Pochodzący zRosji amerykańsko-żydowski pisarz Immanuel Velikovsky próbował zdyskredytować tezy Freuda, dowodząc nawet, że wyjście Żydów zEgiptu wcale nie nastąpiło po śmierci Echnatona, ale na początku panowania XVIII dynastii, za czasów faraona Ahmosisa albo jego syna Amenhotepa I, prawie 200 lat przed wprowadzeniem kultu Atona. Velikovsky posunął się jednak trochę za daleko, twierdząc, że Echanton był wrzeczywistości królem Edypem, który poślubił własną matkę, królową Teje.

Velikovsky nie uwzględnił sprawy, która jest tak naprawdę kluczem do rozszyfrowania zagadki tożsamości Mojżesza.

W1905 r. wDolinie Królów odnaleziono mały grobowiec. Wsarkofagu złożona była mumia Juii, ministra Totmesa IV iAmenhotepa III. Nie był to jeden ze „zwykłych" urzędników królewskich, ale postać ze wszech miar niezwykła. Egipski badacz Ahmed Osman wysunął niezwykle ciekawą tezę, którą przedstawił wswojej książce pt. „Mojżesz iEchnaton".

Dowodzi wniej, że minister Juia to był nie kto inny jak biblijny patriarcha Józef, syn Jakuba iRacheli, który został sprzedany przez zawistnych braci wniewolę Egipcjanom. Dr hab. Alfred Tschirschnitz uważa, że wydarzenie to miało miejsce w1660 r. p.n.e. za panowania Senusereta III zXII dynastii.

Ahmed Osman uważa jednak, że Juia, który był ministrem dwóch faraonów zXVIII dynastii, to właśnie ów biblijny Józef. Dzięki wytłumaczeniu snu faraona izręcznemu zarządzaniu jego majątkiem Józef awansował do rangi wezyra króla. Wrzeczywistości stał się kimś znacznie ważniejszym, zięciem monarchy oraz de facto jedynowładcą górnego idolnego królestwa.

Najważniejsze jest jednak, że Juia został pochowany jak król wmiejscu, gdzie chowano władców, czyli wDolinie Królów. Na jego grobowcu ina królewskiej statuetce grobowej znaleziono napis: „święty ojciec Pana Obydwu Światów". Awięc był także ojcem faraona.

Wezyr pochodzenia hebrajskiego, zięć faraona ijednocześnie ojciec przyszłego faraona. To znalezisko potwierdza słowa Józefa skierowane do braci, które zostały zapisane wKsiędze Rodzaju: „Zatem nie wyście mnie tu posłali, lecz Bóg, który uczynił mnie doradcą (amoże nawet ojcem) faraona, panem całego jego domu iwładcą całego Egiptu". Czemu biblijny autor miałby zmyślić tak znaczący awans Józefa? Synem Józefa, nazywanego Juią, był pisarz królewski Aj. Po śmierci Echnatona ijego dwóch synów to on zostanie faraonem. Aj był prawdopodobnie ojcem pięknej Nefretete, ukochanej żony Echnatona.

(Video) 04. Historie Biblijne Starego Testamentu - Mojżesz

Pozostaje nam jednak odpowiedź na pytanie podstawowe: czy Echnaton iMojżesz to może być ta sama osoba? Czy faraon uznany przez kastę kapłanów egipskich za kacerza odszedł ze swoimi wyznawcami wposzukiwaniu jakieś przyjaznej im krainy, którą może otrzymał wprezencie idlatego nazywał Ziemią Obiecaną?

Reklama

Teoria, którą przedstawiam wtym artykule, ma oczywiście charakter poszlakowy, choć wydaje się bardzo logiczna. Tworzy bardzo ciekawą koncepcję, zktórej wynika, że istniał biblijny patriarcha Józef, którego Egipcjanie nazywali Jui. Dzięki swojej niezwykłej inteligencji iwrodzonym zdolnościom organizatorskim skupił władzę wswoich rękach izapewnił ważną pozycję dworską swojemu synowi oimieniu Aj. Faraon Amenhotep IV był pod tak wielkim wrażeniem kultu jednego boga prezentowanego przez Juię, że postanowił przywrócić kult nieco zapomnianego staroegipskiego stwórcy wszechświata symbolizowanego przez tarczę słoneczną. Odrzucając wielobóstwo, Amenhotep IV zmienił imię na Echnaton, rozgonił kler, przeniósł stolicę do nowego centrum duchowego Egiptu, jakim stała się Amarna, itam zbudował świątynię Atona – prawzór dla późniejszych świątyń Salomona iHeroda. Archeolodzy odkryli niedawno, że świątynia Atona wAmarnie została wzniesiona rękoma dzieci, przypuszczalnie dlatego, że faraon uznawał je za istoty nieskalane złymi czynami.

Rewolucja monoteistyczna Echnatona wAmarnie kończy się nagle. Po rzekomym pogrzebie króla na tron Egiptu wstępują po kolei jego dwaj synowie, apo nich teść Echnatona, ojciec Nefretete inaczelny pisarz oimieniu Aj.

Wmyśl tej koncepcji wżyłach królowej Nefretete płynęła krew hebrajska. Wyobraźmy sobie, że ekscentryczny Echnaton wcale nie umiera, tylko rusza ze swoimi współwyznawcami na wschód wkierunku ziemi, którą mu niegdyś obiecano. Być może to jest powód, dlaczego nagle wcałym kraju są niszczone wszelkie zapiski ojego istnieniu. Rygor, jaki przywódca sekty zarządza wczasie długiej tułaczki, doprowadza wreszcie do buntu. Opisane wBiblii ostatnie zmagania Mojżesza zAniołem Śmierci przypominają walkę zzabójcą, który przyszedł odebrać przywódcy wspólnoty życie.

Dowód genetyczny

Wszystkie te przypuszczenia wydają się mieć charakter dowodów niepełnych. Jest jednak jeden element tej układanki, który wydaje się wzmacniać przedstawioną teorię. Ze względu na wielowiekową niechęć do asymilacji zinnymi narodami dzisiejsi Żydzi powinni być jednorodni genetycznie. Wśród nich są jednak ludzie niemal całkowicie odmienni genetycznie. To frakcja kapłańska – potomkowie Aarona, pierwszego arcykapłana ibrata Mojżesza. Tylko przedstawiciele tego rodu mieli prawo wykonywać czynności liturgiczne wświątyni. Byli więc – stosując porównanie orwellowskie – „równiejszymi wśród równych". W1997 r. prestiżowy magazyn „Nature" opublikował artykuł „Chromosomy Y ukapłanów żydowskich" (ang. „Y Chromosomes of Jewish Priests").

Naukowcy ztrzech uczelni: University of Toronto, London University iTechnion-Israel Instutute of Technology przebadali materiał genetyczny pobrany wyłącznie od mężczyzn żydowskich zrodu kapłańskiego, uktórych istniało największe prawdopodobieństwo, że zachowali czystość linii genetycznej przez stulecia, aż do dzisiaj. Chromosom Y jest bowiem przekazywany wlinii męskiej. Co ważne, nie ulega on rekombinacji. Okazało się, że niezależnie od tego, wktórej diasporze żydowskiej zostały przeprowadzone badania (Afryka, Ameryka Płn., Europa iAzja), zawsze „istniała przewaga częstości występowania hapolitu YAP-DYS19B wobu populacjach Żydów sefardyjskich iaszkenazyjskich, co wskazuje, że jest to wyjściowy hapolit modalny żydowskiego rodu kapłańskiego". Tłumacząc to na język bardziej przystępny: mamy dowód, że ród kapłański pochodzący od rodziny Aarona iMojżesza ma pochodzenie egipskie. Obecność chromosomu YAP wskazuje bowiem na jednorazową mutację genetyczną, która zaszła wjakimś punkcie na mapie czasu między 29 000 – 340 000 lat temu. Oznacza to, że rodzina Aarona, awięc ina pewno jego brata Mojżesza, miała chromosom YAP przekazywany zpokolenia na pokolenie tysiące lat przed wydarzeniami biblijnymi.

Reklama

(Video) EGIPSKI MONOTEIZM

Mojżesz był zatem Egipcjaninem. Miał władzę nad swoimi współwyznawcami, ponieważ posiadał dar rozmowy zsamym Bogiem, który ukazywał mu się jako gorejący krzak... ognista chmura nad namiotem przymierza... światło... ogień... tarcza ognia... dysk słoneczny zotulającymi go promieniami. Jednym słowem tak, jak doświadczał tego Echnaton.

Videos

1. Tajemnice Biblii - Bliskie Spotkanie z Bogiem czy z...?
(Kosmiczne Opowieści)
2. Kto wymyślił MONOTEIZM - czyli Mojżesz vs Echnaton
(Marcin Majewski)
3. HABIRU I LISTY Z AMARNY
(Borówka)
4. Kluczowe zdanie które celowo usunięto z Biblii
(Kosmiczne Opowieści)
5. NAJSTARSZY zachowany tekst BIBLII - czyli jak czytać Księgę Liczb? [Tora 14] ✔️
(Marcin Majewski)
6. Księga Sakralnych Absurdów - Dekalog
(TeapotPilot)

You might also like

Latest Posts

Article information

Author: Van Hayes

Last Updated: 11/01/2022

Views: 5237

Rating: 4.6 / 5 (46 voted)

Reviews: 85% of readers found this page helpful

Author information

Name: Van Hayes

Birthday: 1994-06-07

Address: 2004 Kling Rapid, New Destiny, MT 64658-2367

Phone: +512425013758

Job: National Farming Director

Hobby: Reading, Polo, Genealogy, amateur radio, Scouting, Stand-up comedy, Cryptography

Introduction: My name is Van Hayes, I am a thankful, friendly, smiling, calm, powerful, fine, enthusiastic person who loves writing and wants to share my knowledge and understanding with you.